De kern
Freerunners leren eerst vallen. Pas daarna springen. In organisaties draaien we dat om: we vragen mensen te springen en behandelen elke val als een fout. Deze lezing gaat over veerkracht als techniek — iets wat je oefent, niet iets wat je hebt.
De eerste les freerunning gaat niet over springen. Hij gaat over landen. Over de rol, de knieën, de schouder. Over hoe je grond raakt zonder te breken.
Pas als je kunt vallen, mag je omhoog.
Ik heb honderden mensen leren vallen. Kinderen, volwassenen, een keer een compleet directieteam op een mat. Wat opvalt: het lichaam leert het binnen een uur. De angst duurt langer.
De omgekeerde volgorde
In organisaties gebeurt het andersom. We vragen mensen te springen — neem initiatief, wees ondernemend, doe het anders — en dan behandelen we elke landing als een incident. Er komt een evaluatie. Een gesprek. Een aantekening.
Daarna springt niemand meer.
Veerkracht is geen karaktertrek die sommige mensen toevallig hebben. Het is een techniek. Je oefent hem, je verslijt hem, je bouwt hem opnieuw op. En je oefent hem vóórdat je hem nodig hebt, want tijdens de val is er geen tijd om te leren.
In deze lezing laat ik zien hoe dat werkt. Met beeld van mensen die vallen, opstaan en het opnieuw doen. En met de vraag die elk team zichzelf zou moeten stellen:
Wat gebeurt hier met iemand die iets probeert en het niet haalt?
Het antwoord op die vraag bepaalt hoe hoog er in jouw organisatie gesprongen wordt.
En daarna?
Teamdag bij KrachtCoach
Een zaal die knikt is nog geen team dat het doet. Op een teamdag oefenen we het vallen echt — met de mensen met wie het misgaat.
Naar KrachtCoach