Van zandbult naar boardroom

In 2006 stond ik stil bij een zandbult in Dronten. Twee jongens sprongen eroverheen. Ze vielen, stonden op, sprongen opnieuw.

Iedereen liep door. Ik bleef staan.

Wat ik zag waren geen stunts. Ik zag twee jongens die iets probeerden waar ze nog niet goed in waren, waar niemand naar keek, en waar geen enkele beloning tegenover stond. Dat is de zeldzaamste grondstof die er is.

Ik ben ze gaan trainen. Een van hen leidt nu een team.

Wat er meestal misgaat

Organisaties zoeken talent op de plek waar het al bewezen is. In het cv, in de cijfers, in de mensen die zichzelf goed verkopen. Maar bewezen talent is duur en zeldzaam. Onopgemerkt talent staat in je eigen gebouw, op de verkeerde afdeling, met een houding die je irritant vindt.

Talent zien vraagt om iets ongemakkelijks: kijken naar wie iemand kán worden, terwijl je beoordeelt wie iemand nú is.

En dan de tweede helft, die vaker wordt overgeslagen. Zien is niet genoeg. Iemand die je een compliment geeft, voelt zich even goed. Iemand die je een opdracht geeft die net te groot is, verandert.

Ik laat in deze lezing zien hoe dat verschil eruitziet — met de zandbult als begin en een boardroom als bewijs dat de afstand ertussen kleiner is dan iedereen denkt.